www.littlenars.com | Dianne Peña

I have receive this HEART ATTACK SMS few weeks ago. I don’t know if its true because reliability for text messages is much lower than articles or books right? However, I believe that the very first intervention for a heart attack is OXYGEN ADMINISTRATION so I think this is partly true or reliable I must say. Here it goes:

Medical msg – HEART ATTACK sms

If ur alone and if u hav symptoms of chest pain that radiates to ur arm and up to ur jaw, it is a “HEART ATTACK”.

if No one to help and a hospital is far u cant wait. U have to help urself
-cough repeatedly and vigorously.
- take deep breathe before every cough.
-Deep breaths gets oxygen to lungs,
-coughing keeps blood circulation alive.

please forward this to ur friends and relatives..u can save life..

To add, Persons present and the patient itself should NOT PANIC because panic can constrict blood vessels that may hinder the blood and oxygen circulation in the body causing the condition to worsen.

*just comment if tis text message is wrong…=D

Here are some of the nursing text messages that I receive from my friends, which I like to share with you:

I realized that being a nurse is incomparable. As we care for our patients, we learn how to cover our sorrow with a smile. We learn how to stay vigorous despite all the tasks we endure. We learn how to give hope even though ours is unclearly seen. We learn how to give strength even at times that we are weak. Nobody would know what kind of life a nurse has unless they become one.

When you save a person’s life, they call you a HERO, when you combine science with caring they call you an expert, when you share your compassion, they call you a friend, and when you do all three, they call you a NURSE!

Do you know why nurses are such an astig friend and lover? It’s because they understand your abnormalities, knows that you’re crying inside even though you’re laughing outside, a good listener and adviser and best of all, they know how to take care of you and can bring out the best in you!

Eyes expression:
0_0: awake
-_-: sleepy
^_^: flirty
¤_¤: shocked
Ø_Ø: teary
@_@: dizzy
$_$: NURSES!

I would just like to share my sentiments regarding our clinical rotations during this semester. Yes, I know its only the middle of the semester to conclude about our clinical rotations but I am a bit frustrated because we we’re informed that our rotations this semester will be on specialty areas, specifically, National Center for Mental Health (which we have gone through), San Lazaro Hospital (NOT and I believe we are the only one’s who haven’t had our duty there) and the Philippine Orthopedic Center (NOT again but instead, we had our duty at FEU-NRMF our base hospital but only in a medical ward pfft! I can’t find any connection!).

We had the most boring rotations we have ever had (except for VINES). I want action. Honestly, I can’t feel that I am on my senior year except for the fact that my Rizal and Speech classes demands like a dramatic play and a commercial endorsement for our midterm exam. LOL! Our rotations last for only 4 days with just plain vital signs and NCP( Nursing Care Plan) making. It’s like we are just paying for nothing.

I want to voice this out to our coordinators but I don’t even know their names, only their faces. We once had an Open Mic with our Dean but sadly, they just gave reasons that only made us nod and pretend that we’re fine with that. In that case, I proved that nurses are really good at giving RATIONALES. I can’t blame them because of the big population of nursing students at FEU (we are 2000+ in our batch).

With our rotations, nothing’s new except for the infection exposure we are experiencing (I don’t think that’s a great thing). But being a nurse, the positive side of that is we could strengthen our immune system and be resistant to those diseases.

This week, we are going to have our exposure at the Quezon Institute, which is known for respiratory diseases which make me conclude for the aforementioned statement again because our concept is now on Communicable Diseases.

Timing is just so busted because I currently have Coryza, which made me immunocompromised. My mom advised me to take vitamins but I hesitated because the last time I tried to double the dose of my Vitamin C, I turned out to be out of my mind. I constantly forget things and I become clumsy. I hate those adverse effects. To testify to that, my group mates also share the same experience as mine. LOL!

Anyway, I hope few rotations that our group will going to have will be at least fruitful just to feel that our tuition fee is worth paying and just to feel that we are in our senior year. I hope somebody’s listening to my concern.

Please bear with my SARCASM.

Kanina, habang ako ay nakasakay sa pampasaherong dyip at binabaybay ko ang aking byaheng pauwi, may isang musmos na batang sumakay sa dyip at nagpunas ng mga maduduming sapatos (o tsinelas) ng mga pasaherong nananahimik (o natutulog) at nakatingin sa kawalan. Bigla na lamang nagugulat ang mga pasaherong dinadaplisan ng kamay niyang hawak ang isang madumi at maliit na basahan. Ngunit, isang bagay na nakapagpapukaw sa aking atensyon ay ang pamilyar na mukha niyang taglay. Siya rin pala ang batang madalas na umaangkas sa bawat dyip na aking nasasakyan sa araw-araw na aking pagpasok at pag-uwi sa eskwela.

Laking pasasalamat ko at hindi niya inaabot ang aking puting sapatos (bagkus ito lamang ay kanyang marurumihan dahil sa ilang sapatos na ang nadaanan ng kanyang nag-iisang basahan) ngunit kanina ay sinawimpalad ang aking sapatos (pasalamat na lamang ako at hindi ako nakaputing uniporme). Hindi lamang niya naistorbo ang aking katahimikan at pagmumuni-muni sa byahe kundi nagdulot pa siya ng isang malaking pagkainis.

Mula 5th avenue (Caloocan City) hanggang Monumento ay kinakalabit niya ang aking binti dahil siya ay nanghihingi ng isang pisong limos. Tinitiis ko ang kanyang paulit-ulit na pangangalabit at pag ako’y napapalingon ay tinuturo niya ang kanyang marungis na bibig. Siya daw ay nagugutom na. Sa kadahilanang hindi ko siya binigyan ng limos ay may naawang isang ale at binigyan siya ng barya. Ngunit, hindi pa nagpaawat ang pobreng bata dahil tila gusto niya yata na manggaling sa akin ang piso na kanyang hinihingi. Naisip ko, aanhin niya ang piso ko para sa nasayang na oras sa kanyang pangungulit sa akin na sana’y naipalimos na niya sa iba? Marahil ay mayroon lamang siyang pinagdidiskitahan na tao sa tuwing mamimili siya ng dyip na masasakyan (malas ko lamang o siya, na ako iyon). Hindi ako nagpadala sa pagmamakaawa ng batang iyon dahil kilala ko na ang batang iyon. Alam na alam ko na ang kanyang istilo sa pamamalimos. Ang una’t huli kong binitiwang salita sa kanya ay “Doon ka manghingi sa nanay mo….”. Patuloy parin siyang nangangalabit at pansin ko na lumalakas ito. Hindi na ako kumibo at tumingin na lamang sa bintana ng dyip at nagtiis hanggang siya ay bumaba.

Kahit kailan ay hindi ako nagbigay ng limos sa mga pulubi (sa aking pagkakaalala). Sila man ay bata o matanda, may kapansanan o wala. Maaari sigurong makapagbigay ako sa may mga kapansanan ngunit kahit kailan ay hindi ako magbibigay sa mga batang musmos dahil naniniwala ako na hindi dapat nila ito ginagawa. Mayroon silang mga magulang na dapat ay nagbibigay ng kanilang mga pangangailangan. Naniniwala din ako na patuloy lamang silang mamamalimos at malamang ay uutusang mamalimos hanggat may mga taong nagbibigay ng limos. Hindi tayo nakakatulong sapagkat hindi sila magigising sa katotohanan na dapat ay maghanap sila ng mas marangal at katanggap-tanggap na gawain o trabaho (para sa mga magulang o matatanda) upang makaraos sa pangaraw-araw na buhay.

Akin ding naiisip na isa lamang akong estudyante at umaasa sa aking mga magulang upang magkaroon ng pera panggastos araw-araw para sa eskwela. Hindi dapat ako ang nagbibigay ng pangkain nila sa pangaraw-araw. Hindi dapat ako ang pumupuno sa kanilang mga pangangailangan. Ang bawat piso na aking hinahawakan ay katumbas ng balde-baldeng dugo’t pawis ng aking ina. Sa panahon ngayon, ni hindi ka nga makakakita manlang piso sa daan. Ang masasabi ko lamang ay mahirap kumita ng pera. Kung tutuusin, tinuturuan lamang natin silang umasa sa madaling paraan ng paghahanapbuhay. Kaunting kalabit at arte lamang ay bibigay na agad ang mga malalambot na puso ng mga Pilipino at dudukot ng kaunting barya sa kanila ring mga butas na bulsa. Nasasanay sila na sa ganoong paraan lamang ay magkakaroon na sila ng pera ng walang kahirap-hirap (instant kumbaga). Maaari naman sigurong magbigay kung minsan subalit tila ay umaabuso na ang mga namamalimos na iyan. Kung minsan ay magagalit sila na barya lamang ang iyong ibinibigay. Hindi sila nakukuntento na ganoon lamang ang iyong inabot. Mayroon pang iba na hihingiin na ang pagkaing kinakain mo at pipilitin ka pang magbigay ng kaunting barya. Mayroon pa na susundan ka kung saan man at hindi ka titigilan hanggang hindi sila makapalimos sa iyo. Madudumihan ka na, maaabala ka pa (Jahe diba? lalo na kapag nagmamadali ka sa iyong pupuntahan).

Hindi rason ang pagiging mangmang sa pamamalimos. Pare-parehas tayong binigyan ng kanya-kanyang lakas upang makaraos sa pangaraw-araw. Mautak lamang sila at doon nila naisip na gamitin ang kanilang lakas. Na ang kanilang puhunan ay ang sarili nilang kaawa-awang sitwasyon. Maraming mga namamalimos na iba-iba ang kanilang mga istilo may iba na ginagamit ang kinalang mga anak, ginagamit ang kanilang kapansanan, kung minsan ay nanghihingi ng pera dahil kulang ang kanilang pamasahe para makauwi at kung ano-ano pa. Kung tutuusin, pwede tayong mamamalimos pero bakit tayo magpapakaburo sa ganoong klase ng buhay hindi ba?

Naaawa ako sa mga batang kailangang gawin ang mga ganoong bagay. Ngunit hindi ito sapat upang bigyan ko sila ng limos. Gusto ko silang pagsabihan, gusto ko silang tulungan sa ibang paraan ngunit pakiwari ko’y wala pa ako sa tamang lugar para gawin iyon. Kinamumuhian ko ang mga magulang nila. Nasaan ang kanilang responsibilidad? Nasaan ang kanilang mga gampanin? Ang matinong magulang ay hindi hinahayaan na maglaboy ang kanilang mga anak sa mga delikadong daan. Ang matinong magulang ay pinupunan ang mga pangangailangan ng kanilang mga anak.

Matatawag bang swapang o madamot ang isang taong pinaninindigan lamang ang kanyang mga prinsipyo sa buhay?

Matatawag ba akong matapobre kung sa aking pananaw ay hindi ganoon ang tamang pagtulong sa kapwa?

Nagkakasala ba ako sa Diyos sa ginawa kong iyon?

Hindi ko alam kung ano ang iniisip sa akin ng mga ibang nakasakay sa dyip na iyon, ngunit wala akong pakialam dahil gusto kong pangatawanan ang aking prinsipyo. Sa uuliting makita ko ang batang iyon, kung kakayanin ng aking lakas ng loob ay pagsasabihan ko siya. Sana maintindihan niya ako.

Aking hiling na sana may gawin ang mga may kinauukulan hinggil sa usaping ito. Hindi dapat ganito ang buhay na kinakaharap nila. Matagal ko ng ninanais na magsulat tungkol dito. Paumanhin dahil hindi ko na kinaya ang aking pagtitimpi. Ayaw ko na manahimik na lamang at kunsintihin ang mga ganoong klasing tao. Hindi ito para matahin ang mga nakakababa, hindi ito para laitin o kutyain ang mga mahihirap. Wala ako sa posisyon upang gawin iyon dahil wala naman akong sinabi sa mundong ito. Ang nais ko lamang ay pantay na pamumuhay dito sa mundong ibinigay sa atin ng Diyos.

Ngayon, Ibibigay ko na sa inyo ang kapangyarihang manghusga.